***

ჩემი წყალს გაყოლილი ოცნებები

ცეცხლში იწვიან,

ფერფლი ჰაერში იფანტება

და მიწას ერევა

არ მინდა გამოფხიზლება…

……………………………….

ზოგჯერ სიჩუმიდან გამოდიან აჩრდილები,

შენი სულის აჩრდილები,

რომლებიც დროის რაღაც დაუსაზღვრავი ცნებით მოიპოვებენ თავისუფლებას…

და ამ დროს სულ ერთია,

რომ გშია, რომ გწყურია, რომ გცივა,

სულ ერთია სიკვდილიც და დაბადებაც…

მაღალ ხეებში დაკარგული საკუთარი თავი

ქარივით მოძრაობს ტყეში…

მხოლოდ გაუგებარი სულის მუსიკა მიგვანიშნებს, რომ

საათის ისრის საწინააღმდეგოდაც მოძრაობს დრო.

სულს ეხება მდუმარება…

იგი ცხოვრებისეული მეტასტაზების დიეტაზეა მუდამ.

მუჭში მოგროვებული წყალივით სხლტება სული ხელისგულებიდან…

სა, ცოტა ხნით გამოხვედი სიცივიდან… დაბრუნდი…

არც ისე შორეული წარსულიდან.

ამ ქაოში ადგილი ვერ იპოვე და წახვალ???

….და იქნება “მომდევნო დრო”

Zbigniew Preisner – The last time

თარგმანში დაკარგული სიტყვები

და ისევ უცნაური გრძნობა, რომ ადამიანი ხარ….

სა, ამ დაუსაზღვრავ სამყაროში,

სადაც არ არსებობენ გზები,

სადაც დროს მხოლოდ ერთი მიმართულება აქვს – წინ!

შენ ჩემთან შიშველი, თავხედი ოცნებები მოგაქვს,

ყვითელი ფოთლებივით მიყრი ფეხებთან,

ისინი იწყებენ შრიალს თუ ჩურჩულს,

რომ მათ სიცოცხლე არ უწერიათ…

შენი საყვედურნარევი სახე…

შენი გამჭვირვალე ლურჯი ფრთები და გაფრენა…

……………………….

და კვლავ “ადამიანი ადამიანთა შორის მარტო”

სა, ციკლის დასასრულამდე დიდი დროა…

ბარნოვი

Leave a comment

Filed under Uncategorized

……

მე მინდა, ვხატავდე მწვერვალებს მთების და

და მერე ლურჯ ცაზე არწივთა ფრენას  და მერე დავითვლი ათამდე…

…კარებზე კაკუნი გამხდარი ფალანგის

წერილთა დასტები ლოგინზე დაყარე,

ყვითელ კონვერტებს, სათქმელით დაღლილებს ჩასუნთქვა აცადე – ჰაერის…

მტვრიანი ქუჩების აღმართებს მოვყვები შენსკენ

და ამ ფიქრებს სიკვდილზე სიცოცხლით ვამართლებ.

გაფრნილ ფარვანებს ვაყოლებ ოცნებას…

ფენიქსის ფერფლი მდინარეს ვაყარე

ამ აზრებს გაბნეულს თავმოყრა ვაცადე……….

 

ბარნოვი

Leave a comment

Filed under Uncategorized

***

გამარჯობა, მეგობარო…

გგონია, რომ დამავიწყდი?!

გგონია, რომ არ მახსოვხარ?!

გგონია, არ მახსოვს ჩვენი საერთო ფერადი ოცნებები?!

(შენი მზე და ჩემი ჩრდილი რომ ადგას მუდამ)

გგონია, აღარ აღმაფრთოვანებ?!

გგონია, არ მინდა მთელი გული გაგიხსნა

ანდა გაგიხსნა ლუდის ქილა ისე, რომ ქაფი არ დაიღვაროს

ან გასწავლო სიგარეტის გადაგდება?!

გგონია, არ მინდა ვიცინო იმაზე, თუ როგორ დამცინი ჩემს მორიგ უაზრო ახირებაზე?!

გგონია, არ მინდა შენთან ერთად სადმე უხმოდ ბოდიალი?

არა!!!

არა იმდენჯერ, რამდენჯერაც იყო ზემოთ ნახსენები სიტყვა – “გგონია”

არა, მეგობარო, მინდა!!!

მინდა!! უბრალოდ ვერ ვიხსენებ ჩემს თავს…

მოდი, ამაზე ერთად ვიცინოთ, მეგობარო… ზეგ…

ბარნოვი

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Pain…

გამარჯობა… ბუნებაში არ დაბადებულ მამას, რომელიც პარალელურ სამყაროში იდეალურია.

შენ დაესწრებოდი ჩემს დაბადებას…

მე ჩაგჭიდებდი ხელს…

შენ შემაშველებდი შენს ძლიერ ხელს, დაცემას რომ დავაპირებდი…

შენ მატარებდი ხატვაზე

შენ დამიცავდი, როცა დედა დამიწყებდა ჩხუბს

შენ მეტყოდი, რა არის კარგი, ოღონდ არა პირდაპირ (ნუ როგორც ხდება ხოლმე)

შენ დამიშლიდი მოკლე კაბების ჩაცმას, რომელსაც მე ისედაც არ ვიცვამ (და მაინც გამოვხატავდი პროტესტს),

მე დავესწრებოდი შენს გარდაცვალებას…

მე ჩაგჭიდებდი ხელს ბოლოჯერ…

და ო, რა მტკივნეული იქნებოდა ეს ყველაფერი

….დავივიწყოთ… არაფერი ყოფილა მსგავსი…

იყო ამ სამყაროს მამა, რომელმაც მოიკლა თავი,

და მიუხედავად იმისა, რომ არ ყოფილა არაფერი,

მე მაინც მტკივა შენი დაცემა…

მე მაინც მტკივა შენი ფიქრები

მე შენი არარსებული არსებობა მტკივა ჩემს ცხოვრებაში

ეს უაზრო ბალანსები მტკივა

და ზოგჯერ რომ მინდა ვიღრიალო მთელს ხმაზე – ეს შეგრძნება მტკივა…

…………………..

ვეხმაურები ყველა ორ სამყაროს შორის გაჩხერილ არსებას….

p.s: მომწერეთ პირადში.

 

ბარნოვი

Leave a comment

Filed under Uncategorized

პლანეტა დე

პლანტა დე…

ღმერთი გამოძევებული ტაძრიდან,

სახლიდან გამოგდებული ლოთი მამასავით, ლოთი ქმარივით დაძრწის ქუჩა-ქუჩა

მაიმუნების აჯანყება…

პლანეტა დე…

უთქმელი ფიქრი, რომ ჩვენ გავიმარჯვეთ საკუთარ თავებზე, რომ გავიზარდეთ,

რომ ჩვენი ამპარტავნება დავამარცხეთ…

სასთუმალი შეურყვნელი,

ძილი – მშვიდი და უშფოთველი.

ჩვენ გავიმარჯვეთ ერთმანეთზე

ვცემთ ყიჟინას და დაფნის გვირგვინებს, ხელის ჩამორთმევით და უაზრო ღიმილით ვუცვლით ერთმანეთს…

…………………………………………………………………….

და მხვდება ქუჩაში ერთი ვინმე ლოთი,

რაღაცის კითხვა უნდა და ვერ ბედავს…

ვფიქრობ: “ნეტავ, არ მკითხოს არაფერი?!”

რადგან არაფერზე მაქვს პასუხი

- “რომელი საათია?”

 

….მაჯა ცარიელია…

 

ბარნოვი

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Memory…

როგორ გავიდნენ წლები არა ბე

თევზის ფარფლებივითაა დღეები ერთმანეთს მიწყობილი

მოწესრიგებულად.. რითმულად…

ისევ ისე მენატრები როგორც იმ პირველ ზაფხულს როცა სოფელში აღარ დამხვდი

როცა ერთიანად იცვალა ფერი ყველაფერმა,რაც ჩვენი სახლის ახლომახლო იყო ან იყო შორს,არა აქვს ამას მნიშვნელობა

წლები ისე მირბიან ისე სწრაფად ისე არაფრის მომცემად რომ მეშიანია ბე მეშინია თმებში ჭაღარის გეცინება ალბათ,მაგრამ მართლა მეშინია მგონია რომ ვბერდები

შენს წელზე შემოკრული შალის სუნი მენატრება…ვკლავ და ვმარხავ ყველა მოგონებას,ძველი ხის სკივრში ვინახავ ვერ ვუმკლავდები ამ ტკივილს და იმიტომ

შენი თითები მენატრება ყოველ დილას ჩვენი ბაღის მიწას ნაზიარები

ჩვენი ოთახის სუნი,დამწვარი შეშის კვამლით გაჟღენთილი

შენთან კარტის თამაში მენატრება

ჩვენი სოფლის სუნი შემოდგომაზე, მახსოვს დამწვარი ბალახის სქელი კვამლი ღრუბელივით აწვა სოფელს

ბე მავიწყდება ნელ-ნელა კადრები

ნელ-ნელა მშორდებიან მოგონებები გეფიცები ვცდილობ მაგრამ ვერ ვაკავებ

ზოგჯერ ის რძეში ჩამბალი პურიც კი მენატრება

ჩვენი ხეივნის ვარდი მოჭრეს შენ რომ ასე გიყვერდა აღარც ყვავილები ხარობს აღარც ჩვენი იასამნისფერი ისამანია ისიც მოჭრეს…არარაფერი აღარაა იქ შენი

სულ ვიხსენებ იმ ამბებს

მტკივა მაგრამ მაინც ვიხსენებ იმის შიშით რომ არ დამავიწყდეს

წლები კი ისე სწრაფად მიდიან…

 

 

Leave a comment

Filed under Uncategorized

SILENCE

მინდა მშვიდი ვიყო ილაი..

არ ვიცი როგორია ეგ შეგრძნება უბრალოდ სხეულში ვგძნობ მის მოთხოვნილებას..არ ვიცი როგორია მშვიდ ზღვაზე ხელებგაშლილი წოლა,მაგრამ მთხოვს სული..მთაში მინდა ილაი..გრძელი გზა რომ გიდევს,მწველი მზე რომ გაცხუნებს საკუთარი ოფლის სუნს რომ გრძნობ,სხეულს რომ იმორჩილებ რომელსაც უნდა რომ დაისვენო და მაინც რომ მიდიხარ..თავჩაღუნული.. შენთვის..ბევრი სხვადასხვა ჯურის ფიქრი რომ მოდის და აჩქარებული კადრივით რომ ცვლის ერთმანეთს..გაოფლილ დასიცხულ კანზე ცივი ნიავი რომ გივლის და გაგრილებს…რომ ხვდები რომ უკან კილომეტრები მოგიტოვებია…მთები ნიავს გიგზავნიან დასახვედრად..ცა რომ ფირუზზე ლურჯია..მძიმე ტვირთს რომ გიმსუბუქებს მიზნისკენ სწრაფვა…ფეხები უკვე ავტომატურ რეჟიმში მოძრაობს..კანზე მზის სუნს გრძნობ…თავს წევ და წინ იხედები…კადრი ფილმს…უფრო კი სიზმარს გავს და როგორც საყვარელ ადამიანს ეტყოდი ისე იმეორებ გულში, რომ ლამაზი ხარ რომ მშვენიერი ხარ…მზე კანის უჯრედებს სერავს სისხლის მოლეკულებს ნემსივით ერჭობა სხივები…

მერე სოფელი მახსენდებადა და მთელი გულით მინდება დროის მანქანა რომელსაც ათი წლით უკან დავაბრუნებდი…ბებო მიკრავს გულში რომელსაც ტანსაცმელზე დამწვარი შეშის სუნი აქვს თონეში გამოაცხო ალბათ პური…

…შემდეგ უკან ნაცნობი ბილიკებით ბრუნდები…და ახლა როგორც მეგობარს რომელსაც დიდი ხნით უნდა დაშორდე ისე უმეორებ გულში მთებს:ნახვამდის…

სიმშვიდე მინდა ილაი…

კადრი:

დილის მზე ხშირ ტყეს სერავს…ფოთლები ღია მწვანაა…გამჭვირვალეა.. არტერიებივი დაზოლილი…

Leave a comment

Filed under Uncategorized