* * *

ჩემი ოცნებების ოკეანეს ყოველთვის ქარი მიაპობს ტალღებზე…

ყოველთვის იყო ვიღაც და ვიყავი მე, როგორც ანარეკლი მსოფლიო ადამინისა…

იყო ბუნება მარადიული და ადამიანი თავისი მოცანცარე აზრებით…

სისიხლივით დუღდა ოკეანე, ანუ ოცნება ჩემი.

ნერვიული ქალივით ხელის კანკალით უკიდებდა სიგარეტს…

ყოველთვის იყო თითები თლილი, რადგან დასაბამითგან იყო კლავიშები

იყო მუსიკა სულის, მუსიკას მოჰქონდა ოცნება და იყო

სიგიჟეში გიჟების წვიმა…

ყოველთვის საიდანღაც უბერავდა ქარი და სადღაც ამბობდნენ რომ

საიდანღაც უბერავს ქარიო და სად იყო ეს სადაღაც

იყო ალბათ შორს უსასრულობაში…

მე ვიჯექი, ან ზოგჯერ ვიდექი ნავში და ნავი იდგა ოკეანეზე

და ოკეანე მთელი თავისი მიზიდულობის ძალით ებღაუჭებოდა დედამიწას

და მე მარტო ვიყავი, ადამიანი, საუკუნის მიჯნათა შორის

ვიყავი როგორც არავინ…

და ვხუჭავდი თვალებს როდესაც კლავდნენ და

ვახელდი როცა იყო სილურჯე დედამიწაზე და მომენატრა ლურჯი ფერი…

მე ვიყავი ადამიანის სული ბობოქარი და ვღელავდი როდესაც ცდილობდა დაწყნარებას

ფიქრი ვიყავი…

ბანაკი ვიყავი მწვერვალის ძირში…

გზა ვიყავი მწვერვალისკენ მიმივალი და გაუკვალავი…

ყველა ოცნებას მისწვდება ფიქრი და ფიქრი იქნება ოცნება,

ოცნება სულზე და აზროვნებაზე და იქნება! იქნება! იქნება!

იქნება ადამიანი!!!

თუნდაც ერთი უკანასკნელი დედამიწაზე…

ბარნოვი

Advertisements

დატოვე კომენტარი

Filed under Uncategorized

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s