* * *

მორიგი ლექსი, სა, შენია კვლავაც და ალბათ ასე იქნება

სანამ არ ჩამოხვალ…

შენა ხარ იქ,  სადაც მთავრდება ქალაქი

და იწყება ნაშემოდგომარი ტყეები.

სადაც ტყეებიც მთავრდება

და გზა ტბის პირს მიუყვება… ჯებირებით

აი როგორც ფილმებშია ისე

… ტბას ჩამოთოვილი მთა ადგას თავზე

… მე მახსენდება შენ რომ მთები გიყვარს

და გზებზე ისევ ვრცელი ველებია…

ტბის პირას სახლები მოუწყვიათ ადამიანებს

მიშვებულია ცხვრების ფარა ნელი მოძრაობით რომ ძოვენ ბალახს

შენა ხარ იქ სადაც წეროს ბუდეებია…

და ყინულივით ცივი წყალი მოდის

ისე რომ გეყინება ხელები…

სიმშვიდე სივრცეების შენია,

შენსავით მშვიდი.

ეხლა დავფიქრდი რომ საოცრად მშვიდი ხარ…

შენი აივნიდან უზარმაზარი მზე ჩადის ხარბად

და შენს ლურჯ ცაზე მაგ ჩიტების ფრენა გუნდ-გუნდად ლოგიკურია…

საღმოობით მართლა უშვებ სიცივის ორთქლს,

ცაზე მიხატული ვარსკვლავების ყურება გახდა რიტუალი

და მაგ შენს ოთახში ისე თბილა

თითქოს ბუხრისთვის მიუდგამთო სარწეველა სკამი

ხე იწვის მშვიდად… მხოლოდ ნაპერწკლები

და ტკაცუნი შიგადაშიგ როგორც წესია.

შენი ლურჯი ცა ისე დაბლაა სკამს თუ მიადგამ

და თუ ღმერთიც ხელს გამოგიწვდის უკვე იქა ხარ…

 

შენ მიუყვები უასფალტო ქუჩას ოდნავ მოხრილი მხრებით,

თბილი ზედის თბილ ჯიბეში ისედაც თბილი ხელები გაქვს ჩაწყობილი

და მთელი ის ქუჩა მხოლოდ შენია

მე არაფერი, მეგობარო, მხოლოდ გავიფიქრებ:

ერთხელაც ეს გოგო უსასრულო გზას დაადგება

და ყველა ნახავს რომ ბედნიერება ლურჯი ფერია…

 

ციკლიდან ,,საა”

ბარნოვი

Advertisements

დატოვე კომენტარი

Filed under Uncategorized

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s